Doorgaan naar hoofdcontent

“Door vrienden ben ik gewaarschuwd dat het schrijven van De Klimaatparadox gewaagd is.”

Klimaatparadox, Eugene de Kok, De Bode
VLISSINGEN - Jarenlang hoorde je er niemand over, maar opeens lijkt overbevolking weer een belangrijk item. In zijn een paar weken geleden verschenen boek ‘De Klimaatparadox’ legt Vlissinger Peter van Druenen een verband tussen de overbevolking en de klimaatverandering. “Door vrienden ben ik gewaarschuwd dat het gewaagd is.”

Peter van Druenen zegt dat je het niet redt met windmolens en zonnepanelen
Door: Eugene de Kok   woensdag 10 oktober 06:56 - 2018

CDA-politicus Sybrand van Haersma Buma kaartte de overbevolking aan tijdens de algemene beschouwingen, Elsevier wijdde er vorige week een artikel aan en er gaan geluiden op om via een staatscommissie iets aan de groeiende bevolking te doen. Peter van Druenen hoort de discussies over het ooit zo omstreden onderwerp aan, net als hij met aandacht luistert naar het debat over de klimaatverandering en zeespiegelstijging.

Duizendpoot
Of de aandacht voor het onderwerp (mede) door ‘De Klimaatparadox’ komt, weet hij niet. Wel weet hij, dat als dat het geval zou zijn, veel politici het niet goed hebben gelezen. “Het gaat al snel over migratievraagstukken en de hoogte van de dijken”, zegt de oud-uitgever, bestuurlijke duizendpoot, historicus en schrijver van het veelgeprezen ‘Vissers, Kapers, Arbeiders’. “En dat is jammer.”

Migratie
Sinds het verschijnen van zijn stadsgeschiedenis van Vlissingen werkt Van Druenen aan een publicatie over migratie. Toen hij daarvoor aan het grasduinen was in zijn bibliotheek stuitte hij op ‘Grenzen aan de groei’ van de Club van Rome uit 1972. “Vroeger, als langharige, linkse jongen heb ik natuurlijk een exemplaar gekocht. Ik zag het nu in mijn kast staan, bladerde er wat doorheen en heb het vervolgens in één ruk uitgelezen.”

iPhone
Belangrijkste conclusie van de Club van Rome was dat de hoeveelheid grondstoffen eindig is, mede door de groei van de wereldbevolking. Het deed in de jaren ‘70 veel stof opwaaien, maar sindsdien is niet of nauwelijks meer over overbevolking gesproken. “Maar de bevolking blijft groeien. Bovendien willen we voor 39 euro naar Barcelona, de nieuwste iPhone en het liefste elk jaar een koe opeten”, legt Van Druenen uit. “We worden bovendien allemaal ouder. Daarmee voeden we het monster van de overbevolking alleen maar. Dat soort zaken vond ik echter niet terug in de bestaande toekomstmodellen.”

Mussen
Over dat gemis schreef Van Druenen een essay dat als ‘Medemenselijkheid tegen elke prijs’ werd gepubliceerd op The Post Online. Het had een stortvloed aan reacties tot gevolg. Hij vertelde het tegen Christoph Buchwald van Uitgeverij Cossee, die hem vroeg het uit te werken tot een boekje. In ‘De Klimaatparadox’ gaat Van Druenen dieper in op het verband tussen ‘het monster van de overbevolking’ en klimaatverandering.
Hij heeft modellen gemaakt en trekt vergelijkingen met historische gebeurtenissen, zoals de jacht op mussen van Mao die het graan zouden opeten. “De wereldbevolking wordt rijker en rijker en we zorgen zo goed voor onszelf dat we steeds ouder worden. In China heeft de helft van de mensen nu internet. Als ze het allemaal hebben stijgt de temperatuur van de oceanen tot een kookpunt. Enerzijds doen we ontzettend veel tegen de klimaatverandering met windmolens en zonnepanelen, maar dat stopt het stijgen van de zeespiegel echt niet als je niets aan de overbevolking doet.”

Heftig
Van Druenen weet dat zijn stelling heftige reacties oproept bij mensen die heilig geloven in het keren van het tij. “Vrienden hebben me gewaarschuwd, maar ik heb dit toch geschreven. Ik hoop dat het een discussie opent.”

Van Druenen is geen pessimist, maar er moet wel snel iets gebeuren. “Aan de ene kant moet je in ontwikkelingslanden doorgaan met het bouwen van dijken en stenen huizen en het plaatsen van windmolens en zonnepanelen, maar dat is niet genoeg. Je moet ook de discussie voeren over overbevolking en de moeilijke keuzes maken die daarbij horen.”

‘De Klimaatparadox’ van Peter Druenen is voor vijftien euro te koop in alle boekhandels.

Klimaatparadox, Eugene de Kok, De Bode

Reacties

Populaire posts van deze blog

Compilatie van ingezonden brieven in Elsevier Weekblad

Naar aanleiding van mijn artikel over De Klimaatparadox in Elsevier Weekblad van 15 november 2018 zijn er veel ingezonden brieven binnengekomen. De redactie maakte een representatieve compilatie.


Schrijver Jan Van Toortelboom bezoekt lezing over De Klimaatparadox en schrikt

Donderdag 17 januari 2019 mocht ik acte de présence geven tijdens 'Klankboek' in Ossenisse. Dat zijn maandelijkse avonden met literatuur en muziek. Het publiek bestond uit Zeeuws-Vlamingen en Vlamingen, een optimaal recept voor gezelligheid!

Jan Vantoortelboom Onder hen de schrijver Jan Vantoortelboom, bekend van boeken als De verzonken Jongen, Meester Mitraillette, De man die haast had en De Drager. Binnenkort verschijnt Jagersmaan.

www.facebook.com/jan.vantoortelboom

Recensie: "Enkele gedachten bij De Klimaatparadox van Peter van Druenen"

Jos Rampart. Ook het lezen van een dun boekje kan lang duren. Bij mij was de oorzaak daarvan dat ik het steeds op een andere plek legde om voorrang te verlenen aan andere literatuur of lectuur, zoals de dagelijkse kranten en reisgidsen over Berlijn, Düsseldorf en Bonn.

Peter heeft zijn handtekening er al in geplaatst op 6 september 2018 bij de presentatie van het werkje en nu, 12 november 2018 kan ik pas melden dat ik het helemaal heb gelezen. Ik heb het met veel belangstelling gelezen. De onderwerpen klimaat en overbevolking hadden niet bepaald mijn belangstelling, maar door het lezen van de studie van Peter, hebben die wel mijn belangstelling gekregen. Ook ik heb ooit het Aulaboekje aangeschaft over het Rapport van de Club van Rome. De grenzen aan de groei. Misschien heb ik niet de eerste druk gekocht maar een herdruk in 1973. Waarom ik het boekje heb aangeschaft, weet ik niet meer en wat ik ermee gedaan heb ook niet. Ik was toen 23 jaar.

Dat de wereldbevolking per jaar met 83 miljo…