Doorgaan naar hoofdcontent

“Door vrienden ben ik gewaarschuwd dat het schrijven van De Klimaatparadox gewaagd is.”

Klimaatparadox, Eugene de Kok, De Bode
VLISSINGEN - Jarenlang hoorde je er niemand over, maar opeens lijkt overbevolking weer een belangrijk item. In zijn een paar weken geleden verschenen boek ‘De Klimaatparadox’ legt Vlissinger Peter van Druenen een verband tussen de overbevolking en de klimaatverandering. “Door vrienden ben ik gewaarschuwd dat het gewaagd is.”

Peter van Druenen zegt dat je het niet redt met windmolens en zonnepanelen
Door: Eugene de Kok   woensdag 10 oktober 06:56 - 2018

CDA-politicus Sybrand van Haersma Buma kaartte de overbevolking aan tijdens de algemene beschouwingen, Elsevier wijdde er vorige week een artikel aan en er gaan geluiden op om via een staatscommissie iets aan de groeiende bevolking te doen. Peter van Druenen hoort de discussies over het ooit zo omstreden onderwerp aan, net als hij met aandacht luistert naar het debat over de klimaatverandering en zeespiegelstijging.

Duizendpoot
Of de aandacht voor het onderwerp (mede) door ‘De Klimaatparadox’ komt, weet hij niet. Wel weet hij, dat als dat het geval zou zijn, veel politici het niet goed hebben gelezen. “Het gaat al snel over migratievraagstukken en de hoogte van de dijken”, zegt de oud-uitgever, bestuurlijke duizendpoot, historicus en schrijver van het veelgeprezen ‘Vissers, Kapers, Arbeiders’. “En dat is jammer.”

Migratie
Sinds het verschijnen van zijn stadsgeschiedenis van Vlissingen werkt Van Druenen aan een publicatie over migratie. Toen hij daarvoor aan het grasduinen was in zijn bibliotheek stuitte hij op ‘Grenzen aan de groei’ van de Club van Rome uit 1972. “Vroeger, als langharige, linkse jongen heb ik natuurlijk een exemplaar gekocht. Ik zag het nu in mijn kast staan, bladerde er wat doorheen en heb het vervolgens in één ruk uitgelezen.”

iPhone
Belangrijkste conclusie van de Club van Rome was dat de hoeveelheid grondstoffen eindig is, mede door de groei van de wereldbevolking. Het deed in de jaren ‘70 veel stof opwaaien, maar sindsdien is niet of nauwelijks meer over overbevolking gesproken. “Maar de bevolking blijft groeien. Bovendien willen we voor 39 euro naar Barcelona, de nieuwste iPhone en het liefste elk jaar een koe opeten”, legt Van Druenen uit. “We worden bovendien allemaal ouder. Daarmee voeden we het monster van de overbevolking alleen maar. Dat soort zaken vond ik echter niet terug in de bestaande toekomstmodellen.”

Mussen
Over dat gemis schreef Van Druenen een essay dat als ‘Medemenselijkheid tegen elke prijs’ werd gepubliceerd op The Post Online. Het had een stortvloed aan reacties tot gevolg. Hij vertelde het tegen Christoph Buchwald van Uitgeverij Cossee, die hem vroeg het uit te werken tot een boekje. In ‘De Klimaatparadox’ gaat Van Druenen dieper in op het verband tussen ‘het monster van de overbevolking’ en klimaatverandering.
Hij heeft modellen gemaakt en trekt vergelijkingen met historische gebeurtenissen, zoals de jacht op mussen van Mao die het graan zouden opeten. “De wereldbevolking wordt rijker en rijker en we zorgen zo goed voor onszelf dat we steeds ouder worden. In China heeft de helft van de mensen nu internet. Als ze het allemaal hebben stijgt de temperatuur van de oceanen tot een kookpunt. Enerzijds doen we ontzettend veel tegen de klimaatverandering met windmolens en zonnepanelen, maar dat stopt het stijgen van de zeespiegel echt niet als je niets aan de overbevolking doet.”

Heftig
Van Druenen weet dat zijn stelling heftige reacties oproept bij mensen die heilig geloven in het keren van het tij. “Vrienden hebben me gewaarschuwd, maar ik heb dit toch geschreven. Ik hoop dat het een discussie opent.”

Van Druenen is geen pessimist, maar er moet wel snel iets gebeuren. “Aan de ene kant moet je in ontwikkelingslanden doorgaan met het bouwen van dijken en stenen huizen en het plaatsen van windmolens en zonnepanelen, maar dat is niet genoeg. Je moet ook de discussie voeren over overbevolking en de moeilijke keuzes maken die daarbij horen.”

‘De Klimaatparadox’ van Peter Druenen is voor vijftien euro te koop in alle boekhandels.

Klimaatparadox, Eugene de Kok, De Bode

Reacties

Populaire posts van deze blog

Krijg nou niks: Sylvain Ephimenco heeft ook eindelijk De Klimaatparadox' gelezen:

[Het lijk in de kast] We hebben de recente film 'A life on our planet' van David Attenborough niet nodig om te weten hoe de zaken erbij staan: beroerd en het wordt steeds erger." Zo begint de heldere en waardevolle bijdrage van lezer Pier Bergsma over beperking van de bevolkingsgroei (Opinie, dinsdag). Ik had toevallig net op Netflix het alarmsignaal van bioloog en natuurfilmer David Attenborough (1926) zien en horen loeien: als extreem uidijende soort die afkoerst op de zesde massa-extinctie 'hebben we de wereld verwoest' zei hij. Maar deze film is niet alleen kommer en kwel. De 94-jarige Attenborough eindigt met een optimistische noot: niets is nog verloren want met duurzame energiebronnen, herbebossing en plantaardig voedsel kunnen we hopen op een grondige restauratie van onze planeet. Er is ook iets in zijn film dat opmerkelijk genoemd mag worden: Attenborough legt de link met overbevolking als het gaat om de vernietigingen die de mens aan zijn leefomgeving aan

Recensie: "De Klimaatparadox is een lastige, maar erover discussiëren is broodnodig"

De klimaatparadox gaat over klimaat en taboes essay van Peter van Druenen In 1972 benoemde de Club van Rome een aantal problemen waarmee ons klimaat de komende jaren zal kampen. Eén van de oplossingen uit het toenmalige rapport is nu helemaal van de (politieke) agenda verdwenen. Peter van Druenen slingert met het essay De Klimaatparadox de discussie over die verdwenen oplossing weer aan. Er zijn flink wat factoren te benoemen die van invloed zijn op ons veranderende klimaat en de manier waarop we onze energiereserves uitputten. Ook zijn heel veel oplossingen bedacht, maar een zeer effectieve oplossing ontbreekt. De Club van Rome benoemde het nog wel, maar sindsdien is het langzaamaan verdwenen. Het gaat om het feit dat we met veel te veel mensen op deze planeet wonen. Smartphones Die groei op zich is nog niet eens het grootse probleem. Het gaat om het feit dat ook steeds meer mensen welvarender worden. Dat klinkt op het eerste gehoor als iets positiefs, maar al deze mensen gaan

Recensie in De uil van Minerva

Het is jammer dat Thierry Baudet de 'Uil van Minerva' heeft misbruikt voor zijn overwinningsspeech uit 2019. Het begrip heeft daardoor een bijklank gekregen die - op zijn zachtst gezegd - niet als positief kan worden gekwalificeerd. In de Griekse mythologie vergezelt deze vogel Pallas Athena, de godin van de wijsheid en was daarmee een symbool voor kennis en wijsheid. De Uil van Minerva is ook een Nederlandstalig tijdschrift voor geschiedenis en wijsbegeerte van de cultuur, uitgegeven onder auspiciën van de Universiteit van Gent. In de vierde editie van jaargang 32 staat een zeer uitgebreide, onderbouwde en op onderdelen behoorlijk kritische recensie van milieuwetenschapper Stijn Neuteleers over  mijn De Klimaatparadox :  De Klimaatparadox Het thema van de bevolkingsgroei speelt een vreemde rol in het milieudebat. Enerzijds rust er een zeker taboe op: er is geen echt debat over dit thema binnen milieukringen. Dit is voor van Druenen het startpunt van zijn analyse en tegeli