Doorgaan naar hoofdcontent

Oltmans, W., On Growth

Willem Oltmans, On Growth, Klimaatparadox, Peter van Druenen
W. Oltmans - On Growth

This symposium about Limits to Growth is the result of a switch in journalistic interest. After having covered foreign affairs and international relations for twenty years, I discovered late in 1970 the Club of Rome. In those days I was representing NOS National Dutch Television in the United States. I had learned that the US and USSR were conducting semisecret negotiations about the creation of an institute for systems analysis. I contacted McGeorge Bundy, the onetime Henry Kissinger of President John F. Kennedy, who was rumored to lead the discussions with the Soviets. He introduced me, however, to Dr. Philip Handler, President of the National Academy of Sciences in Washington, D.C., who had taken over these sensitive pourparlers. It was Dr. Handler who informed me about the work at the Massachusetts Instituteof Technology of Professor Jay W. Forrester. Here I learned about the existence of the Club of Rome and its assignment to Forrester'ssystem engineers at MIT2 to study with computer models the limits of the planet as a whole. Early in 1971, I began producing a documentary film on the information I obtained in Washington for NOS National Dutch Television. I included conversations with Dr. Handler (in Washington, D.C.), Professor Forrester (in Cambridge, Massachusetts), Dr. Aurelio Peccei (in Rome, who is founder and chairman of the Club of Rome) and Dr. Djhermen M. Gvishiani (in Moscow, who is vice-chairman of the state committee of the USSR Council of Ministersfor Science and Technology and corresponding member of the USSR Academy of Sciences). My film wasshown September 26, 1971, in prime time on Sunday night, and apart from being a world premiere, it caused a major sensation.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Las Michael Moore 'De Klimaatparadox'?

Mijn boek-essay 'De Klimaatparadox' gaat over de klimaatcrisis in relatie tot het onderschatte probleem van een groeiende en consumerende wereldbevolking, het zwaar overschatte belang van windmolens en zonnepanelen, de schande van de biomassa-industrie en de beklemmende greep die het grootkapitaal al jaren heeft heeft op de milieubeweging en haar oplossingsrichtingen. Vanavond bekeek ik de nieuwste documentaire van de Amerikaanse filmmaker en icoon van links, Michael Moore: 'Planet of the Humans'. Na afloop was ik blij, maar ook verbijsterd. Het script voor de film volgt bijna naadloos de verhaallijn van 'De Klimaatparadox'. Uiteraard heeft hij het niet gelezen. Het boekje is niet eens vertaald. Waarom ik dan wel blij was? Simpel: het gaat om de boodschap. Moore heeft een miljoenenpubliek en maakt gehakt van de milieu-industrie. Hij gelooft, net als ik, dat het klimaat zwaar te lijden heeft van de 'human footprint', maar kijkt ook verder dan zijn

Klimaatdebat in de Drvkkery in Middelburg op 2 november 2018

Staat daar nou 'en dergelijke' ? ;-)

De Klimaatparadox in de Week van het Zeeuwse boek