Doorgaan naar hoofdcontent

Oltmans, W., Grenzen aan de groei

Oltmans, W., Grenzen aan de groei
Oltmans, W., Grenzen aan de groei (1974), deel 1
Oltmans, W., Grenzen aan de groei (1974), deel 2

In zijn tweedelige interviewbundel Grenzen aan de groei uit 1973 en 1974 sprak de journalist Willem Oltmans met 125 wetenschappers en wereldleiders over de onderzoeksuitkomsten van Meadows. Onder de geïnterviewden vinden we, naast de oprichters van de Club van Rome King en Peccei, illustere namen als Oe Thant, Jan Tinbergen, Margaret Mead, Sicco Mansholt, Claude Lévi-Strauss, Noam Chomsky, Herbert Marcuse en Indira Gandhi. Oltmans was een van de journalisten geweest die al in 1971 ruchtbaarheid had gegeven aan de inhoud van het onderzoek. In een van de interviews ondernam Oltmans een geslaagde poging af te rekenen met het linkse bezwaar dat de Club van Rome een eliteclub zou zijn. Wetenschapper Adam Schaff, geconfronteerd met een enigszins suggestieve vraag – Oltmans had het over de ‘zogenaamde progressieve publiciteitsmedia in het Westen’ – vond dit soort commentaren ongefundeerd en primitief en wees erop dat de grote revolutionairen uit de geschiedenis vaker uit de elite afkomstig waren.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Opinie: "Peter van Druenen schetst een somber maar wel realistisch beeld; ik hoop voor ons dat hij ongelijk krijgt"

Het interessante boek De Klimaat Paradox van Peter van Druenen (uitgeverij Cossee) handelend over bevolkingsgroei of klimaatbeheer stelt duidelijk dat de geweldige bevolkingsgroei nauwelijks afgewend kan worden. Hij neemt China als voorbeeld en stelt duidelijk dat de een-kind-politiek eigenlijk ook gefaald heeft. Hij haalt de geleerde econoom en theoloog Malthus erbij die ons 4 eeuwen geleden al duidelijk maakte dat de grote bevolkingstoename gekoppeld aan de onvermijdelijke toename van de consumptie en dus de productie het einde van de mensheid moet betekenen. Zijn boek, ook als je het niet met hem eens bent, zet je wel aan het denken. 3 aardbollen Het is waar dat wij 3 aardbollen nodig hebben om onze consumptie te bevredigen. Helaas hebben we er maar één. Peter van Druenen schetst (...) een somber maar wel realistisch beeld. Ik hoop voor ons dat hij ongelijk krijgt. Afrika-nieuws Dit fragment komt uit een artikel van Aart van der Heijde, consultant voedselveiligheid in Afrika-...

Recensie: "De auteur schijnt daarbij vergeten te zijn dat optimisme een morele plicht is"

Wat de auteur probeert aan te tonen, is dat er een interne paradox zit in de nu stilaan universele bekommernis voor een beter en gezonder leefmilieu. Om een lang verhaal kort te maken: stel dat w er met zijn allen in slagen om wereldwijd te komen tot een beter, gezonder, duurzaam leefmilieu met een productieapparaat dat zich aan deze nieuwe vereisten heeft aangepast. Dan zal één van de gevolgen daarvan zijn dat er aanzienlijk minder overlijdens zullen zijn ten gevolge van aandoeningen aan de luchtwegen. Minder overlijdens dus door minder fijn stof, CO², stikstof in de lucht. Maar ook dank zij van gezondere voeding door minder schadelijke stoffen in ons voedsel zoals zware metalen en plastic. Uitputting van onze natuurlijke hulpbronnen Goed zo, maar minder overlijdens betekent dan wel een nog snellere aangroei van de wereldbevolking. En precies die aangroei van de wereldbevolking legt de grootste druk op ons leefmilieu. Want al die bijkomende mondjes moeten gevoed worden, en zoeke...

Een opzienbarende bijdrage aan het klimaatdebat, voor gelovigen én sceptici

ISBN 978 90 5936 806 4, prijs € 15,50.   De klimaatparadox' beschrijft de dilemma's in de wereldwijde ontwikkeling: de complicaties die optreden bij een (groeiende) welvaart en de klimaateffecten ervan. Het boek begint met het Rapport van de Club van Rome. Hierin wordt aangegeven dat overbevolking een hoofdoorzaak is van klimaatproblemen. Maar bevolkingsgroei remmen is een ethische kwestie. Zo ook het beperken van welvaart, mensen met mobiele telefoons, mobiliteit en andere veroorzakers van klimaatproblemen. Nu – 46 jaar later – is er nog relatief weinig bereikt, maar wel meer bestudeerd. Een grote schaarste is 'de bereidheid van mensen om naar elkaar te luisteren en hun eigen gelijk op de tweede plaats te zetten'. Dit maakt dat dit boek klimaatbeheersing breder trekt en ook de gedragskant en de bereidheid om oplossingen te realiseren erbij betrekt. Het boek benadert de klimaatdiscussie vanuit de historische context. Gericht op beslissers in klimaatvraagstukke...