Doorgaan naar hoofdcontent

Krijg nou niks: Sylvain Ephimenco heeft ook eindelijk De Klimaatparadox' gelezen:

[Het lijk in de kast] We hebben de recente film 'A life on our planet' van David Attenborough niet nodig om te weten hoe de zaken erbij staan: beroerd en het wordt steeds erger." Zo begint de heldere en waardevolle bijdrage van lezer Pier Bergsma over beperking van de bevolkingsgroei (Opinie, dinsdag). Ik had toevallig net op Netflix het alarmsignaal van bioloog en natuurfilmer David Attenborough (1926) zien en horen loeien: als extreem uidijende soort die afkoerst op de zesde massa-extinctie 'hebben we de wereld verwoest' zei hij.

Maar deze film is niet alleen kommer en kwel. De 94-jarige Attenborough eindigt met een optimistische noot: niets is nog verloren want met duurzame energiebronnen, herbebossing en plantaardig voedsel kunnen we hopen op een grondige restauratie van onze planeet.
Er is ook iets in zijn film dat opmerkelijk genoemd mag worden: Attenborough legt de link met overbevolking als het gaat om de vernietigingen die de mens aan zijn leefomgeving aanricht. In verschillende fases van zijn leven verschijnt in beeld een teller, die niet alleen aangeeft hoeveel percentage wildernis nog overbleef op aarde of hoeveel emissies CO2 de mens in dat jaar uitstootte, maar ook de stand van de wereldbevolking toen. Zo meldt hij dat er, aan het begin van zijn carrière in 1954, niet meer dan 2,7 miljard aardbewoners waren. De koppeling is duidelijk.

Des te opmerkelijker is het dat de moderne ecologie zwijgt als het graf als het om de waanzinnige toename van de wereldbevolking gaat. Demografie is het lijk in de kast van de milieubeweging.
Ook de Klimaatconferentie van Parijs 2015, ook wel COP21 genoemd, vermeed zorgvuldig het onderwerp dat toch de sokkel is waarop de problemen zich opstapelen. Ook Greta Thunberg heb ik nog niet op een woord hierover kunnen betrappen. Eveneens vond ik op de site van de Jonge Klimaatbeweging (winnaar van de jongste Duurzame 100 van Trouw) niets hierover. Wel wordt een inventief en bijna idyllisch beeld geschetst van een duurzaam Nederland in 2050 als het gaat om bouwen, werk of voedsel, wat prima is, maar niet hoe dit gerealiseerd wordt als over dertig jaar 4,5 miljoenen extra inwoners (hoge prognose CBS) onze Postzegel aan Zee gaan verrijken.

Ook ik ken, net als Attenborough, een cruciale datum in mijn leven. In 1974 was ik 17 jaar en sinds de eerste ontdekte sporen van de homo sapiens had de wereldbevolking er toen 300.000 jaar over gedaan om de stand van 3,9 miljard te bereiken. Anno nu zijn er 7,8 miljard aardbewoners, dus de volgende 3,9 miljard mensen, een verdubbeling, werden in 46 jaar bereikt!

Wie zich met het ideaal van duurzaamheid voedt, zal ooit met wegkijken moeten stoppen. Eeuwige optimist Attenborough denkt dat de wereldbevolking zich in de toekomst vanzelf zal stabiliseren. Ik sta meer aan de kant van lezer Bergsma, die in zijn opiniebijdrage noteert dat wat we nodig hebben 'een krachtige overheid die een duidelijke bevolkingspolitiek voert' is.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Recensie in De uil van Minerva

Het is jammer dat Thierry Baudet de 'Uil van Minerva' heeft misbruikt voor zijn overwinningsspeech uit 2019. Het begrip heeft daardoor een bijklank gekregen die - op zijn zachtst gezegd - niet als positief kan worden gekwalificeerd. In de Griekse mythologie vergezelt deze vogel Pallas Athena, de godin van de wijsheid en was daarmee een symbool voor kennis en wijsheid. De Uil van Minerva is ook een Nederlandstalig tijdschrift voor geschiedenis en wijsbegeerte van de cultuur, uitgegeven onder auspiciën van de Universiteit van Gent. In de vierde editie van jaargang 32 staat een zeer uitgebreide, onderbouwde en op onderdelen behoorlijk kritische recensie van milieuwetenschapper Stijn Neuteleers over  mijn De Klimaatparadox :  De Klimaatparadox Het thema van de bevolkingsgroei speelt een vreemde rol in het milieudebat. Enerzijds rust er een zeker taboe op: er is geen echt debat over dit thema binnen milieukringen. Dit is voor van Druenen het startpunt van zijn analyse en tegeli

Klimaatdebat in de Drvkkery in Middelburg op 2 november 2018

Staat daar nou 'en dergelijke' ? ;-)

Hippocratie

Ik ben het woord nog nergens tegengekomen: Hippocratie, dus munt ik hem zelf maar even. Betekenis: staatsvorm waarin de doctrines van de medische stand boven die van de vigerende staatsvorm zijn gesteld. Naar: Hippocrates, de man van de artsen-eed waarin het heil der zieken centraal staat. Het instellen van een Hippocratie zou tijdelijk moeten zijn: alleen in tijden van ziekte en dreigende massasterfte. Helaas, net nu wereldwijd de hippocratische noodwetten worden versoepeld, lijkt een tweede coronagolf aanstaande. China is al in rep en roer. En: voor zover ik weet spelen economen, psychologen en sociologen in de meeste landen nog steeds de tweede viool. Voor Nederland is nu de vraag: waren halen we straks die tweede 200 miljard vandaan?