Doorgaan naar hoofdcontent

Malthus, Th.R., An Essay on the Principle of Population

Malthus, Th.R., An Essay on the Principle of Population
Malthus, Th.R., An Essay on the Principle of Population (1798)

In 1798 publiceerde Thomas Robert Malthus, een Britse wiskundige en dominee, de eerste versie van An Essay on the Principle of Population. Hij zou later hebben verklaard dat het hele idee een opwelling was. Of hij dat precies zo heeft gezegd is niet bekend, feit is wel dat hij niet zijn naam op de publicatie liet noteren. Mogelijk verwachtte hij dat er veel ophef zou ontstaan over zijn stellingen in het boek, waarvan de inhoud een inktzwart beeld schetste van de toekomst van de maatschappij, de menselijke aard en de economie.

Er was in de visie van Malthus één dominante variabele die in elk toekomstscenario roet in het eten zou gooien: de toename van de bevolking. De essentie van het model dat hij ontwikkelde was het gegeven dat deze groei exponentieel was, terwijl de groei van de middelen om elk mens een bestaan te garanderen lineair was. De beperking van deze laatste variabele was dus altijd een rem, een ‘positieve check’, op de toename van de eerste. Malthus verduidelijkte dat met een voorbeeld. Hij stelde de wereldbevolking op een miljard. De mensheid zou groeien volgens de reeks 1, 2, 4, 8, 16, 32, 64, 128, 256, 512, …. De middelen van bestaan zouden groeien volgens de reeks 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, …. In 225 jaar zou de verhouding tussen de bevolking en de middelen van bestaan 512:10 zijn, in driehonderd jaar 4.096:13 en na tweeduizend jaar zou het niet meer te berekenen zijn. Feitelijk schreef Malthus al in 1798 wat Meadows en zijn team in 1972 ook wilden aangeven: de wereldbevolking groeit exponentieel, terwijl de voedselvoorraden een meer lineaire toename zullen laten zien.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Krijg nou niks: Sylvain Ephimenco heeft ook eindelijk De Klimaatparadox' gelezen:

[Het lijk in de kast] We hebben de recente film 'A life on our planet' van David Attenborough niet nodig om te weten hoe de zaken erbij staan: beroerd en het wordt steeds erger." Zo begint de heldere en waardevolle bijdrage van lezer Pier Bergsma over beperking van de bevolkingsgroei (Opinie, dinsdag). Ik had toevallig net op Netflix het alarmsignaal van bioloog en natuurfilmer David Attenborough (1926) zien en horen loeien: als extreem uidijende soort die afkoerst op de zesde massa-extinctie 'hebben we de wereld verwoest' zei hij. Maar deze film is niet alleen kommer en kwel. De 94-jarige Attenborough eindigt met een optimistische noot: niets is nog verloren want met duurzame energiebronnen, herbebossing en plantaardig voedsel kunnen we hopen op een grondige restauratie van onze planeet. Er is ook iets in zijn film dat opmerkelijk genoemd mag worden: Attenborough legt de link met overbevolking als het gaat om de vernietigingen die de mens aan zijn leefomgeving aan

Recensie: "De Klimaatparadox is een lastige, maar erover discussiëren is broodnodig"

De klimaatparadox gaat over klimaat en taboes essay van Peter van Druenen In 1972 benoemde de Club van Rome een aantal problemen waarmee ons klimaat de komende jaren zal kampen. Eén van de oplossingen uit het toenmalige rapport is nu helemaal van de (politieke) agenda verdwenen. Peter van Druenen slingert met het essay De Klimaatparadox de discussie over die verdwenen oplossing weer aan. Er zijn flink wat factoren te benoemen die van invloed zijn op ons veranderende klimaat en de manier waarop we onze energiereserves uitputten. Ook zijn heel veel oplossingen bedacht, maar een zeer effectieve oplossing ontbreekt. De Club van Rome benoemde het nog wel, maar sindsdien is het langzaamaan verdwenen. Het gaat om het feit dat we met veel te veel mensen op deze planeet wonen. Smartphones Die groei op zich is nog niet eens het grootse probleem. Het gaat om het feit dat ook steeds meer mensen welvarender worden. Dat klinkt op het eerste gehoor als iets positiefs, maar al deze mensen gaan

Recensie in De uil van Minerva

Het is jammer dat Thierry Baudet de 'Uil van Minerva' heeft misbruikt voor zijn overwinningsspeech uit 2019. Het begrip heeft daardoor een bijklank gekregen die - op zijn zachtst gezegd - niet als positief kan worden gekwalificeerd. In de Griekse mythologie vergezelt deze vogel Pallas Athena, de godin van de wijsheid en was daarmee een symbool voor kennis en wijsheid. De Uil van Minerva is ook een Nederlandstalig tijdschrift voor geschiedenis en wijsbegeerte van de cultuur, uitgegeven onder auspiciën van de Universiteit van Gent. In de vierde editie van jaargang 32 staat een zeer uitgebreide, onderbouwde en op onderdelen behoorlijk kritische recensie van milieuwetenschapper Stijn Neuteleers over  mijn De Klimaatparadox :  De Klimaatparadox Het thema van de bevolkingsgroei speelt een vreemde rol in het milieudebat. Enerzijds rust er een zeker taboe op: er is geen echt debat over dit thema binnen milieukringen. Dit is voor van Druenen het startpunt van zijn analyse en tegeli