Doorgaan naar hoofdcontent

Recensie: "Enkele gedachten bij De Klimaatparadox van Peter van Druenen"

Jos Rampart, recensie, Peter van Druenen, De Klimaatparadox
Jos Rampart.
Ook het lezen van een dun boekje kan lang duren. Bij mij was de oorzaak daarvan dat ik het steeds op een andere plek legde om voorrang te verlenen aan andere literatuur of lectuur, zoals de dagelijkse kranten en reisgidsen over Berlijn, Düsseldorf en Bonn.

Peter heeft zijn handtekening er al in geplaatst op 6 september 2018 bij de presentatie van het werkje en nu, 12 november 2018 kan ik pas melden dat ik het helemaal heb gelezen. Ik heb het met veel belangstelling gelezen. De onderwerpen klimaat en overbevolking hadden niet bepaald mijn belangstelling, maar door het lezen van de studie van Peter, hebben die wel mijn belangstelling gekregen. Ook ik heb ooit het Aulaboekje aangeschaft over het Rapport van de Club van Rome. De grenzen aan de groei. Misschien heb ik niet de eerste druk gekocht maar een herdruk in 1973. Waarom ik het boekje heb aangeschaft, weet ik niet meer en wat ik ermee gedaan heb ook niet. Ik was toen 23 jaar.

Dat de wereldbevolking per jaar met 83 miljoen individuen toeneemt, is wel heel zorgwekkend. Ik neem aan dat dit aantal geldt, ná aftrek van het jaarlijks aantal overleden wereldburgers.

Het is niet mijn bedoeling hier een recensie te schrijven over de inhoud van De Klimaatparadox. Ik wil alleen maar melden dat ik het aandachtig heb gelezen en dat ik over de inhoud heb nagedacht. Om dat eerste te bewijzen, meld ik dat er op pagina 79 een slordigheidsfout staat (‘gezien’ in plaats van ‘gezin’) en dat het woord ‘verdriedubbeling’ op pagina 50 wellicht beter had kunnen worden vervangen door het woord ‘verdrievoudiging’, omdat dubbel ‘twee’ betekent en het woord verdriedubbeling als 6 x geïnterpreteerd zou kunnen worden.

Als oplossing voor de bevolkingsgroei, stel ik voor alle vrijgezellen en kinderloze partners vrij te stellen van de belastingplicht, ze allemaal een dubbele vakantietoelage toe te kennen en ze in december te belonen met een 13e én 14e maand salaris. Ze moeten natuurlijk wel alles terugbetalen, als ze op hogere leeftijd alsnog kinderen krijgen. Misschien kan Peter er enkele grafieken bij tekenen en uitrekenen hoeveel miljoenen er van die 83 dan nog overblijven.

Mijn oplossing zal wel geen oplossing zijn, anders had iemand anders het al lang bedacht. Hoe dan ook: het doel is bereikt: het boekje De Klimaatparadox zet de lezer aan het denken en het levert ongetwijfeld veel interessante discussies op. Mijn complimenten voor de auteur.

Groeten van Jos Rampart
Halsteren

Reacties

Populaire posts van deze blog

Persbericht: ‘De Klimaatparadox’ geeft antwoorden die (nog) niet in de krant staan

Toeval of niet: nog geen twee weken na de verschijning van het opzienbarende essay De Klimaatparadox van Peter van Druenen strijden twee nieuwsfeiten om de aandacht: de sterkere stijging van de zeespiegel en de snellere groei van de Nederlandse bevolking. Het laatste haalde gisteren zelfs de Algemene Politieke Beschouwingen in de Tweede Kamer. Wat opviel: de twee problemen werden direct geprojecteerd op de Nederlandse situatie en versmald tot de oplossingsrichtingen waarover we het al jaren hebben: de zee kan worden tegengehouden met hogere dijken en de overbevolking door iets te doen aan de immigratie. Nergens werd een verband gelegd tussen beide problemen. Nergens ook werd iets gezegd over de oorzaken. Nergens had iemand het over de wereld buiten Nederland.

In De Klimaatparadox doet historicus Peter van Druenen dit wél. De wereldwijde bevolkingsgroei, die vooral wordt veroorzaakt door de snel stijgende gemiddelde leeftijd, is een thema dat nauwelijks nog aan de orde komt. In comb…

Een opzienbarende bijdrage aan het klimaatdebat, voor gelovigen én sceptici

De klimaatparadox' beschrijft de dilemma's in de wereldwijde ontwikkeling: de complicaties die optreden bij een (groeiende) welvaart en de klimaateffecten ervan. Het boek begint met het Rapport van de Club van Rome. Hierin wordt aangegeven dat overbevolking een hoofdoorzaak is van klimaatproblemen. Maar bevolkingsgroei remmen is een ethische kwestie. Zo ook het beperken van welvaart, mensen met mobiele telefoons, mobiliteit en andere veroorzakers van klimaatproblemen.

Nu – 46 jaar later – is er nog relatief weinig bereikt, maar wel meer bestudeerd. Een grote schaarste is 'de bereidheid van mensen om naar elkaar te luisteren en hun eigen gelijk op de tweede plaats te zetten'. Dit maakt dat dit boek klimaatbeheersing breder trekt en ook de gedragskant en de bereidheid om oplossingen te realiseren erbij betrekt.

Het boek benadert de klimaatdiscussie vanuit de historische context. Gericht op beslissers in klimaatvraagstukken en iedereen die er belangstelling voor heef…